Een jongen baant zich een weg door de wind en het drukke verkeer. De dichter gebruikt een beeldrijke taal om zijn tocht te beschrijven.
De smalle ruimte tussen de auto’s worden “autokloven”, de plassen zijn geblindeerd zoals de ruiten van een limousine.
Het gedicht bevat een alliteratie “spiegels spatten”. En tussen regel 8 en 9 maakt de dichter gebruik van een enjambement. “Groenreflex” en “autokloven” zijn neologismen, de betekenis van die woorden kan je afleiden uit de context.
De beelden zijn sterk en herkenbaar. Als ik op een regenachtige middag van de school naar huis rij, ervaar ik dezelfde dingen als Michaël. Het gebruik van woorden in plaats van zinnen in het begin van het gedicht, maakt het lezen van het gedicht leuker en vlotter.
